Hava çok sıcak. Bir on gün daha sürecek diyorlar. İnsanlarla birlikte vapurdan indim, kimisi tanıdık, kimini ilk kez görüyorum. İnsanlar arasında bir insan olmak derken aslında seni düşünüyorum Nalan.
Nalan ve senin imkansız boşluklarından söz etmek istiyorum. Nalan’la Nalan arasındaki boşluklardan.
Reklamın iyisi kötüsü olmaz Nalan. Bırak, insanlar seni konuşsun. İçindeki boşluktan bir billboard yapıp şehrin ana arterlerine, seni en çok görebilecekleri noktalara dikelim. Belki bir totem, belki bir bina giydirme, led paneller, 3d efektlerle hem boşluklarını değerlendirmiş oluruz hem de boşluklarını doldurmuş. Seni reklamdan bir heykel yapıp şehrin meydanına dikmeliyiz. Hem bir heykel için ne derler bilirsin, o bir boşluğu değerlendirmektir.
Öyle ya, senin bütün gün dolan ve boşalan, dolan ve boşalan ve artık gece yarısını biraz geçince sabaha kadar bomboş kalacak bir meydandan ne farkın var? Nalan bir meydan.
Asla dolmayacak ama akışın da asla kesilmediği, mümkün ama gereksiz bir kap, elbette bir meydanı tanımlayabilir. İşte sen de bu meydan-kap gibisin Nalan. Ancak meydanı dolduran insanların, bir fikir birliği içinde meydanı terk etmemeye karar verdiği an bir anlamı olmaya başlayan bir meydan gibisin. Oysa senden hep geçerler Nalan. Geçip giderler. Geçip gittiler. Geçici ikametler, fazladan bürokrasi, kurumların sevimsiz koridorları… İçindeki boşluk hepsine benziyor Nalan. Bakımsız ama ciddi, dağınık ama her şeyin yeri belli.
Peki ya hatıralar? Onlarla aran nasıl bu aralar? Kendinin zirvesine çıktığın o mevsim geçişlerini özlüyor musun? Hava sıcaklığının insan yaşamına en uygun olduğu, sabahı serinleten taptaze bir esintiyle, her şey yolundayken yürüdüğün o boş sokakları? Boşluk bir tercih değil bir yönelimdir Nalan. En baştan karar vermemek gerekiyor. Bu, sevimli, hoş bir sokağı, önyargıyla kirletmeye benziyor. Sen öyle bir insan mısın Nalan? Bir sokağı önyargı ile dekore edecek, sonra da gözünün önündeki hüsrana bakıp kederlenecek?
Senin içinde bütün geçmiş sokaklarına yer var Nalan. Begonvilli, kedili, birilerinin hâlâ inatla çiçekler ektiği, sardunyalar çoğalttığı, balkonlarında muzip ama mutsuz kadınların sigara içtiği, aynı senin gibi… Nalan? Dünyanın bütün kadınları aynı senin kadar Nalan ama sen bir Aşırı-Nalan. Şimdi bütün bunları alıp, bir basınçla bastırıp, içinde yeni hatıralara yer açmaya çalışırken yarattığın yeni boşluğun bir anlamı var mı Nalan? Boşluğuna kaçak katlar çıkmanın? İmar affı gibi kendini affetmeye çalışmanın. Oysa hatıralar, en azından hoş olanlar, uçuşmalıdırlar. Nalanlar ve hatıralar, evet, onlar uçuşmalıdırlar.
Sahi Nalan, kaç kişiyi sevmiştin sen? Kaçının hakkını verdin severken? Kaçı kendi gitti, kaçını sen kaybettin? Ama sen içindeki boşlukta, bir yerde hep hissettin, aşk denen kısa ömürlü canlının cesetlerini bu yüzden boşluğunun en müstesna yerine defnettin. Sonsuz bir cenaze töreni, evet, metalin toprağa saplanırken çıkardığı o tekdüze, kırçıllı, tuhaf sesin yankılarının asla susmayacağını sezmiştin. İçindeki boşluğa şekil veren cesetlerin. Peki ya fikirlerin Nalan, peki ya fikirlerin?
Gençlik ateşlerinde dövüp değer verdiğin, dünyayı değiştirmek istediğin, aklını, omzunu, yüreğini verdiğin fikirlerin şimdi ayrı, özel bir bölmede duruyorlar. Bir anarşistin, kamu koridorlarında 657’ye tabi bir memura dönüşmesini hazmedemedin. İçindeki o boşluğun, bir fikre ve bu fikrin geçmişine, bu fikir uğrunda ölenlere bir ihanet olduğu, bazılarının buna büyümek dediği, Artemio Cruz’ların her gün yeniden dirildiği yenik ama yolunda bir ordu. O fikirden kalan boşlukta yapacak bir şey yoktu, hobiler edindin, saksılar doldurdun, dans kursuna gittin, seramikler boyadın, sarhoş oldun… Kendine gel Nalan, üç kuruş paraya sattığın bir fikrin seni kanser edeceğini nereden bilebilirdin?
Ah Nalan, biliyorum, içindeki edepsizi de özlüyorsun zaman zaman. Zaman zaman Nalan, zaman zaman değil bir Nalan.
O parmakların, o organların, o duyguların içini nasıl da hoplata hoplata doldurduğunu hatırlamıyor musun Nalan? Odalarda, yataklarda, kanepelerde, mutfak tezgahlarının üzerinde, masalarda, arabaların arka koltuklarında, dışardan bakınca vulvayla vajianın farkını bilmeyen, içerden bakınca çok da önemli hissettirmeyen o muhteşem boşluk doldurucular. Ağzını, ellerini, arkanı ve önünü sanki çoğul bir canlıymış gibi tek başına aynı anda dolduran o adamlar?
Toy oğlanlarla gençlik yiyişmelerin, parklarda bir aşığın ağzıyla, diliyle öpüşmelerin, sinema salonlarında parmaklarla yüzleşmelerin? Onlar neredeler şimdi Nalan? Sen neredesin? Arada içindeki boşluğun meydanlarında, ara sokaklarında denk geldiğin o sikten yapılmış boşlukları nerede kaybettin? Ah Nalan, kaybettiklerinin doldurduğu bu boşlukla daha ne kadar yürüyeceksin?
Ya da boşver hepsini, biz en iyisi içindeki boşluğa bir isim verelim, Nalan olsun boşluğunun ismi, ona Bir Nalan Boşluğu diyelim.
Yorumlar