köyümüz göç vere vere seksen dört kişi kalmıştı. sonraları seracılık başlayınca gidenler geri dönmüş, o günlerden beri de kimse saymaz olmuştu gelen gideni. bir dönüm seraya bir işçi yeter. buranın seralarının hepsi kaç dönümdür diye hesaplasan, nüfusu yaklaşık olarak bulursun. seraların yanında, bir de eski bağlar vardır. gediz’in kıyısında. yunan’dan kalmıştır bize. ama söylemeyiz. havaların bozmaya başladığı ilkin rüzgârdan anlaşılır. gündüz esen yel akşamı serin yapar. ısınan havayı tutmaz ovada. yükseklere doğru süpürür. sonra ilk yağmur yağar. gediz’in mendereslendiği yarım adalardan birindedir bizim bağımız. aramızda “ada” deriz bağa, ada bizimdir. ilk yağmurlardan sonra sağanaklar başlar. gediz taşar. bağların toprağı incecik, killi alüvyonla kaplanır. toprak her sene yenilenir. büyür. ben çocukken suya daha yakındı ada. hatırlıyorum. meyhanemiz yoktur. işçi bütün gün seranın rutubetinden yorulur. eti yumuşar. akşam ölü gibi yatar. güneş doğmadan uyanır, bir dönümden sorum...
inanç avadit